Vanitas – Een reflectie in bouwkunst

Vergankelijk, maar niet vergeefs. In de 17e eeuw hielden schilders hun publiek graag een spiegel voor. Niet met zelfportretten, maar met stillevens vol symboliek: fruit dat net begon te rotten, bloemen die hun blad lieten vallen, een kaars die nog nagloeide, een schedel naast een stapel boeken. Vanitas, noemden ze dat. Een vriendelijke maar onontkoombare herinnering dat alles voorbijgaat.

(Bouw)kunst